Η αιτιολόγηση των αστικών αποφάσεων μέσω της ελεύθερης – όχι αυθαίρετης – εκτίμησης των αποδείξεων και η υποχρέωση του (παλαιού) άρθρου 38 (νυν 39) ΚΠΔ στη πολιτική δίκη
Η παρούσα με αφορμή απόφαση οικογενειακού δικαίου σε δίκη διατροφής ασχολείται αφενός μεν με το – πολυσυζητημένο πιά – ζήτημα της ορθής αιτιολόγησης των δικαστικών αποφάσεων, αφετέρου δε με την υποχρέωση που θέτει το άρθρο 38 παλαιού ΚΠΔ – 39 του νέου ΚΠΔ – στην αστική δίκη. Για την καλύτερη ανάπτυξη του θέματος η μελέτη χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Εκκινεί με μια κριτική θεώρηση της πάγιας άποψης της νομολογίας ότι αρκεί η κατ΄ είδος, μόνον, αναφορά των αποδεικτικών μέσων παρά την συνταγματική υποχρέωση για ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων. Εν συνεχεία ασχολείται με το ζήτημα των διδαγμάτων της κοινής πείρας και λογικής, η γενική επίκληση των οποίων ενίοτε υποκρύπτει μια αυθαίρετη και ιδεοληπτική εκτίμηση των αποδείξεων η οποία οδηγεί σε κατάλυση της υποχρέωσης αιτιολόγησης. Στην ενότητα αυτή αρχικά μελετάται ο τρόπος που η χρήση των διδαγμάτων αυτών οδηγεί στην παραβίασή τόσο των ίδιων όσο και κανόνων του ουσιαστικού ή του δικονομικού δικαίου και εν συνεχεία παρατίθενται οι περιορισμοί που έχει θέσει ο νομοθέτης αλλά και η νομολογία στο δικαίωμα αναίρεσης των διαδίκων εξαιτίας παραβάσεών τους. Της άνω ανάπτυξης έπονται τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει η παρούσα προτείνοντας ταυτόχρονα λύσεις στα πολλαπλά ζητήματα που τίθενται με σκοπό την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η μελέτη τέλος ασχολείται με το συχνά εμφανιζόμενο στη πράξη ζήτημα της διαπίστωσης εκ μέρους του αστικού δικαστή της τέλεσης του αδικήματος της φοροδιαφυγής, το ύψος της οποίας μάλιστα επηρεάζει ουσιωδώς και την ουσία της ένδικης διαφοράς (ειδικά σε δίκες του οικογενειακού δικαίου). Στο πλαίσιο αυτό επιχειρείται να δοθεί απάντηση στο ερώτημα εάν ο αστικός δικαστής έχει το δικαίωμα να κρίνει το ύψος αυτής αλλά και ποια πρέπει να είναι η στάση του ενόψει της υποχρέωσης που του θέτει το –παλαιό – άρθρο 38 ΚΠΔ – νυν άρθρο 39. Κατόπιν ανάλυσης της σχετικής προβληματικής προτείνεται μια de lege ferenda λύση η οποία επιδιώκει να είναι δογματικώς ορθή αλλά ταυτόχρονα πρακτικά εφαρμόσιμη ισορροπώντας τα αντίρροπα και συγκρουόμενα κάθε φορά συμφέροντα.
Για να διαβάσετε το άρθρο ακολουθήστε τον κατωτέρω σύνδεσμο :
http://www.nbonline.gr/journals/60/volumes/1241/issues/1761/lemmas/4917387
Κοινοποίηση
Πρόσφατες Αναρτήσεις

Βασανιστήρια – Ποινικό Δίκαιο – Κακομεταχείριση από ιδιώτη…
Βασανιστήρια – Ποινικό Δίκαιο – Κακομεταχείριση από ιδιώτη – Απάνθρωπη συμπεριφορά – άρθρο 3 ΕΣΔΑ – Δίκαιη δίκη – άρθρο 6 ΕΣΔΑ – Αποδείξεις –

Δικαίωμα Σιωπής – Θεμελίωση σε διοικητική παράβαση …
Δικαίωμα Σιωπής – Θεμελίωση σε διοικητική παράβαση – Διοικητική κύρωση ποινικής φύσεως – ποινική ευθύνη – Προνομιακές πληροφορίες – Χειραγώγηση αγοράς – Ανταγωνισμός – ΧΘΔΕΕ

Ποινικό Δίκαιο – Βόμβα Μολοτωφ – Στοιχεία εμπρηστικού και εκρηκτικού μηχανισμού…
Ποινικό Δίκαιο – Βόμβα Μολοτωφ – Στοιχεία εμπρηστικού και εκρηκτικού μηχανισμού – Κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών – 272ΠΚ – Εμπρησμός Ανατροπή στην σχεδόν πάγια